Pod dowództwem gen. Astraya, a potem gen. Francisco Franco (1923–1927) Legia Cudzoziemska walczyła w Maroku przeciwko powstańcom rifeńskim. Legioniści wzięli udział w decydującej bitwie pod Alhucemas w 1925. W 1926, w chwili zakończenia wojny Legia liczyła osiem banderas. Wszystkie jednostki stacjonowały w Afryce Północnej do 1934, kiedy to III, V i VI batalion wysłano do Hiszpanii. Oddziały te wzięły udział w stłumieniu strajku górników w Asturii.
W 1936 istniało już sześć batalionów Legii Cudzoziemskiej. W czasie wojny domowej w Hiszpanii w latach 1936–1939 Legia opowiedziała się po stronie gen. Franco i rozrosła się do osiemnastu batalionów. Pułki Legii brały udział we wszystkich większych bitwach tej wojny, m.in. podczas zdobywania Badajoz (sierpień 1936) czy w bitwie o Madryt, gdzie walczyły przeciwko oddziałom Brygad Międzynarodowych.
Po zakończeniu wojny domowej oddziały Legii zostały zredukowane i wróciły do hiszpańskich kolonii w Afryce. W końcu lat 50. legioniści walczyli z partyzantką marokańską w Saharze Hiszpańskiej.