Nieostrość wyrażeń innych niż nazwy W literaturze przedmiotu rozważa się również kwestię nieostrości predykatów (np. „kocha”, „obraża”, „umie”, „jest wysoki”), zdań (np. „To jest wysoki człowiek”) Bertrand Russell - Vagueness, a nawet spójników. Według Bertranda Russela, nieostrość jest własnością prawie wszystkich wyrażeń języka naturalnego.
Nieostrość a logika Klasycznym rachunkiem zdań rządzi zasada dwuwartościowości logicznej – zdaniu może przysługiwać wyłącznie jedna wartość logiczna: prawda lub fałsz. Jeżeli pragnie się zachować tę zasadę pozostając w zgodzie ze zwyczajem językowym, zdania takie, jak „Osoba o wzroście 175 cm jest wysoka.” trzeba uznać za nierozstrzygalne. Pewnego rodzaju rozwiązaniem powyższego problemu jest analiza zdań nieostrych na gruncie semantyki luk prawdziwościowych (semantyki superwaluacyjnej), oraz logik wielowartościowych (w szczególności: trójwartościowej logiki KleenegoMalinowski Grzegorz: Logiki wielowartościowe. PWN, Warszawa, 2006, s. 42-43. oraz nieskończenie wielowartościowej logiki Łukasiewicza).
Formalnej aparatury, służącej reprezentacji znaczeń wyrażeń nieostrych, dostarcza także teoria zbiorów rozmytych.
Zobacz też semantyka ogólna
Przypisy
Bibliografia