W 1716 r. usiłował bezskutecznie zająć twierdzę jasnogórską. Zagrabił jednak dobra klasztorne, co wywołało oburzenie opinii publicznej. Dzięki protekcji królewskiej uniknął konsekwencji swego czynu.
W 1727 roku został odznaczony Orderem Orła Białego, a w 1736 saskim Orderem św. Henryka. W 1746 r. został chorążym koronnym. Odtąd nie brał już poważniejszego udziału w życiu politycznym.
Był uczestnikiem pijatyk w otoczeniu Augusta II i organizatorem licznych polowań. Przyczynił się do utrwalenia obrzędów łowieckich i pod wpływem Wettynów kultu św. Huberta na południu Polski. W latach 1741–1746 powstała z jego fundacji kaplica św. Huberta w Miłocinie (obecnie dzielnica Rzeszowa).
Około 1752 roku na jego polecenie, opuszczony i zrujnowany zamek króla Kazimierza Wielkiego znajdujący się na północ od wsi Przyszów, rozebrano na potrzeby budowanego klasztoru kapucynów w RozwadowieAdam Wagner, Murowane budowle obronne w Polsce X-XVII w. T. 1, Warszawa: Bellona, 2019, s. 320-321, ISBN 978-83-11-13123-1..
Po śmierci 19 lipca 1753, pochowany w podziemiach klasztoru Bernardynów w Rzeszowie.