Za główne medium publikacji służyło szkole wspomniane wyżej pismo naukowe Annales d'Histoire Économique et Sociale. Pismo to zerwało radykalnie z tradycyjną historiografią, wskazując na wagę uwzględniania wszystkich warstw społeczeństwa, i kładło nacisk na zbiorową naturę mentalności ludzkiej. Przedmiot tradycyjnego podejścia został odrzucony jako mniej istotny niż wpływające na decyzje struktury umysłowe (mentalność).
Redaktorem roczników pisma w latach 1956–1968 był Fernand Braudel a w kolejnych latach funkcję tę objął mediewista Jacques Le Goff. Jednakże nieformalnym następcą lidera szkoły był Emmanuel Le Roy Ladurie, który nie był w stanie utrzymać jednolitego ukierunkowania pisma. Uczeni obierali różnorodne kierunki badań opracowując różne, nie powiązane ze sobą tematy z zakresu historii społecznej, ekonomicznej i kulturalnej różnych okresów i różnorodnych części świata. W latach 60. szkoła rozwinęła w całej Francji, Europie i na świecie szeroką sieć związaną z publikacjami i badaniami. Źródłem wpływów był Paryż (który nie poddawał się jednak wpływom z zewnątrz). Duży nacisk położono na dane ilościowe, które uważano za kluczowe dla badań historii społecznej. Jednym z pism naukowych, jakie powstały, było Histoire & mesure (ukazuje się od 1986 roku) poświęcone ilościowym badaniom z zakresu historii.