Typ U-7 był planowany przez marynarkę Austro-Węgier jako unowocześniona wersja typu U-3, zaprojektowanego przez Friedrich Krupp Germaniawerft. Projekt zakładał, że okręt będzie miał wyporność 695 ton na powierzchni i 885 ton w zanurzeniu; jego długość całkowita miała wynosić 69 m, szerokość całkowita – 6,30 m, a zanurzenie – 3,78 m. Według specyfikacji miał być wyposażony w dwa wały napędowe i dwa bliźniacze silniki o zapłonie samoczynnym o łącznej mocy 2.300 bhp (1700 kW) przeznaczone do pływania po powierzchni z prędkością wynoszącą maksymalnie 17 węzłów (31 km/h). Ponadto miał mieć dwa bliźniacze silniki elektryczne o łącznej mocy 1.240 bhp (920 kW) używane w zanurzeniu do poruszania się z prędkością wynoszącą maksymalnie 11 węzłów (20 km/h). Okręt miał być uzbrojony w pięć wyrzutni torped kalibru 450 mm – cztery na dziobie i jedną na rufie – oraz jedno działo pokładowe kalibru 66 mm.
Stępki „U-7” i siostrzanego „U-8” zostały położone 1 listopada 1913 roku i rozpoczęła się budowa okrętów. Miała trwać od 29 do 33 miesięcy, ale ani jeden okręt nie został ukończony przed wybuchem I wojny światowej w sierpniu 1914 roku.