Wspólnota nie posiadała własnej siedziby, spotykając się na nabożeństwach w wynajmowanych lokalach, takich jak kino, Dom Strażaka, sala NSZZ „Solidarność”, czy szkoła. Funkcjonował klubik biblijny dla dzieci. Następował niewielki, lecz systematyczny wzrost liczby członków, co roku organizowane były chrzty kilku osób. W 2003 do wspólnoty w Lidzbarku należało około 35 członków. W 2003 stacja misyjna w Lidzbarku stała się samodzielnym zborem.
Równocześnie w Lidzbarku rozwijała się wspólnota należąca do Kościoła Wolnych Chrześcijan, która powstała w wyniku działalności misyjnej przybyłych tu wiosną 1991 Adama i Małgorzaty Śniegoniów. Dzięki ich pracy rozpoczęte zostało prowadzenie regularnych spotkań, które odbywały się w początkowym okresie w domu prywatnym Wojciecha Pomykajczyka. W późniejszym czasie doszło do połączenia wspólnoty Kościoła Wolnych Chrześcijan ze Społecznością Chrześcijańską należącą do Kościoła Chrystusowego w RP. W 2006 Adam Śniegoń został pełniącym obowiązki pastora Społeczności Chrześcijańskiej w Lidzbarku, która w 2009 liczyła około 30 wiernych, a spadek liczby członków spowodowany był w głównej mierze wyjazdami do innych ośrodków miejskich w Polsce oraz za granicę.