Boris Borisowicz Martino, ros. Борис Борисович Мартино (ur. 5 czerwca 1917 w Kronsztadzie, zm. 22 lipca 1962 w Monachium) – rosyjski emigracyjny działacz ruchu skautowskiego i młodzieżowego, publicysta, szef oddziału młodzieżowego Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej
W 1919 r. jego rodzina wyjechała do Królestwa SHS, zamieszkując w Sarajewie. Boris B. Martino ukończył tam szkołę podstawową i gimnazjum. W 1930 r. zaangażował się w ruch skautowski, wstępując do Związku Skautów Jugosłowiańskich. Od 1931 r. wchodził w skład „korniłowskiego” oddziału rosyjskich skautów. W 1934 r. został instruktorem skautowskim. W latach 1934–1939 studiował prawo na Uniwersytecie w Belgradzie. W 1937 r. stanął na czele belgradzkiego oddziału skautów im. generalissimusa A. W. Suworowa. Od 1938 r. pełnił funkcję sekretarza oddziału Narodowej Organizacji Rosyjskich Skautów - Wywiadowców (NORS) w Jugosławii. W listopadzie tego roku został skautmasterem. Po ukończeniu studiów pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego instruktorskiego oddziału NORS. Pisał artykuły do pisma „Wiestnik ICz”. W kwietniu 1941 r. został przewodniczącym instruktorskiego oddziału NORS. We wrześniu tego roku, po zjeździe członków oddziału instruktorskiego, B. B. Martino zamierzał przedostać się nielegalnie na okupowane tereny ZSRR.