thumb|250px|Strona tytułowa Tablic rudolfińskich (widoczne postacie wielkich astronomów: Hipparchosa, Ptolemeusza, Mikołaja Kopernika i Tycho Brahe) Tablice rudolfińskie () – katalog astronomiczny wydany w 1627 roku przez Johannesa Keplera.
Praca ta zawiera katalog około 1500 gwiazd oraz tabele planetarne. Tablice rudolfińskie powstały na podstawie ponad 20 lat obserwacji prowadzonych przez Tycho Brahego i Johannesa Keplera. Dzieło to zostało dedykowane Rudolfowi II. Kepler ukończył swoją pracę już w roku 1623, jednak ze względu na konflikt o prawa do danych obserwacyjnych z rodziną Tycho Brahego, publikacja tego dzieła nastąpiła dopiero w 1627 roku w Ulm, częściowo na własny koszt autora. W momencie wydania Tablice rudolfińskie zostały uznane za największe dzieło Johannesa Keplera.
Tablice służyły do wyliczania przyszłych pozycji planet. Pozwoliły one wskazać, że w 1631 roku Merkury ustawi się w jednej linii ze Słońcem i przejdzie przed jego tarczą. Ten tranzyt Merkurego zaobserwował francuski astronom Pierre Gassendi. W 1639 roku Jeremiah Horrocks posługując się Tablicami rudolfińskimi przewidział przejście Wenus na tle tarczy Słońca. Dzięki temu wraz z Williamem Crabtree mogli oglądać tranzyt Wenus.