Azzo VI zasłynął z pielęgnowania obyczajów zachodniego rycerstwa. Na jego dworze odbywały się turnieje rycerskie i żywe były tradycje francuskiej literatury rycerskiej. Jako pierwszy we Włoszech sprowadził z południowej Francji trubadurów i zachwycał się ich poezją. Na dworze Azza VI działał Aimeric de Peguilhani, który opiewał wdzięki jego córki Beatrycze, którą nazywał najpiękniejszym kwiatem swoich czasów.
Azzo VI zmarł w listopadzie 1212 roku i został pochowany w klasztorze Vangadizza. Po jego śmierci władzę nad marchią esteńską objął jego najstarszy syn Aldobrandino I.
Rodzina thumb|Opactwo Vangadizza w Badia Polesine. Po prawej sarkofag Azza VI i Alix de Châtillon Azzo VI miał trzy żony. Z pierwszą nieznaną z imienia córką księcia Aldobrandino miał syna: Aldobrandina I (ok. 1190-1215), który w 1212 roku po śmierci ojca przejął marchię esteńską i tytuł markiza Ankony. W 1212 roku został podestą Ferrary, a w latach 1212-1213 także podestą Werony i Mantui. Jego córka Beatrycze, urodzona w 1215 roku, poślubiła 14 maja 1234 roku króla węgierskiego Andrzeja II. Po jego śmierci w 1235 roku powróciła do Włoch.