Znaczenie kliniczne Uważa się, że izolowane anomalie wynikające z zachowania drożności moczownika są spotykane rzadko. Najnowsze doniesienia podkreślają jednak fakt, że pozostałości moczownika (ang. urachal remnants, UR) można wykryć nawet u 60% pacjentów poniżej 16. roku życia, którzy zgłaszają objawy urologiczne. Odsetek rozpoznawanych UR maleje z wiekiem, co świadczy o postępującym procesie włóknienia w trakcie dalszego rozwojuRobert Y, Hennequin-Delerue C: Urachal remnants: sonographic assessment. J Clin Ultrasound 1996; 24: 339.. Schorzenia onkologiczne dotyczące moczownika omówiono osobno.
Wyróżnia się cztery rodzaje możliwych nieprawidłowości anatomicznych: Torbiel moczownika (ang. urachal cyst): najczęstsza wada polegająca na gromadzeniu się płynu surowiczego wewnątrz izolowanego odcinka moczownika, który zachował drożność. Aktywność wydzielnicza nabłonka prowadzi do wytworzenia cysty, mogącej zostać ogniskiem infekcji Drożny moczownik, inaczej: przetoka pępkowa (ang. urachal fistula): pełna drożność przewodu prowadzi do wyciekania moczu przez otwór w pępku Szczelina pępkowa (ang. urachal sinus): drożność górnej części przewodu, umożliwiająca włożenie sondy przez otwór w pępku Uchyłek pęcherzowy moczownika (ang. urachal a.