Jako dowódca czołgu wziął udział w radzieckiej inwazji na Polskę we wrześniu 1939 oraz w aneksji Besarabii w 1940.
Jako dowódca nowego radzieckiego czołgu T-34-76 w czasie dwóch i pół miesiąca walk na przedpolu Moskwy jesienią 1941 w 18 bitwach zniszczył 52 niemieckie czołgi i działa samobieżneWW II Tank Aces [dostęp 2011-08-21].. Swoją ostatnią bitwę Ławrinienko stoczył 18 grudnia 1941 na obrzeżach Wołokołamska, w pobliżu wsi Goriuny. W czasie ataku na niemieckie pozycje zniszczył ostatni, 52. czołg. Niedługo po walce został zabity przez odłamek pocisku moździerzowego. Został pochowany bezpośrednio na polu bitwy, w pobliżu szosy Moskwa-Wołokołamsk między miejscowościami Pokrowskoje i Goriuny. Później jego ciało zostało przeniesione i pochowane w masowym grobie w wiosce Dieńkowo koło Wołokołamska.
Odznaczenia Order Lenina – dwukrotnie: 5 grudnia 1941 po zniszczeniu 47 czołgu, oraz 5 maja 1990 roku (pośmiertnie). „Złota Gwiazda” Bohatera Związku Radzieckiego – nadana pośmiertnie 5 maja 1990 dekretem specjalnym przez Prezydenta ZSRR Michaiła Gorbaczowa (odznaczenie nr 11615)www.warheroes.ru [dostęp 2011-08-21]..
Przypisy