Ponieważ jednak zarówno Grecji, jak i Turcji zależało na zawarciu porozumienia, w czasie konferencji w Zurychu w lutym 1959 postanowiono sporządzić dwa traktaty regulujące politykę wewnętrzną i zewnętrzną niepodległego Cypru, w szczególności chroniące będącą w znacznej mniejszości ludność muzułmańską. Pierwszy z nich nosił nazwę traktatu gwarancyjnego, drugi ustanawiał sojusz między Grecją, Turcją a Cyprem.
Traktat gwarancyjny zapewniał niezależność i integralność terytorialną Cypru. Oznaczało to zarówno zablokowanie dążeń greckich do enosis, jak i uniemożliwiało realizację proponowanej przez Turków cypryjskich koncepcji podziału wyspy (taksim). Republice Cypru zabraniano wchodzenia w unię polityczną lub ekonomiczną z jakimkolwiek innym państwem, a nawet prowadzenia aktywności na jej rzecz. Wyjątkiem miało być uczestnictwo kraju we Wspólnocie Narodów. Wielka Brytania, Grecja i Turcja zobowiązywały się do stania na straży jedności Cypru. Ponadto w razie przypadków łamania konstytucji przez polityków cypryjskich miały konsultować się między sobą i uzgadniać sposób przywrócenia w kraju porządku.