natomiast Werner Heisenberg zdołał się ukrywać przez pewien czas i dołączył do nich nieco później). Następnie cała grupa została w ścisłej tajemnicy internowana w Farm Hall koło Cambridge w ramach . Przyznanie Hahnowi nagrody Nobla za 1944 rok zostało ogłoszone 15 listopada 1945, w czasie jego pobytu w Farm Hall. Hahn odebrał tę nagrodę 10 grudnia 1946.
W latach 1946–1960 był przewodniczącym Towarzystwa Maxa Plancka, a od 1960 prezydentem honorowym tej organizacji.
Otto Hahn był członkiem Akademii Nauk w: Berlinie, Getyndze, Monachium, Halle, Sztokholmie, Wiedniu, Bostonie, Madrycie, Helsinkach, Lizbonie, Moguncji, Rzymie (Watykanie), Allahabadzie, Kopenhadze oraz Indyjskiej Akademii Nauk.
Osiągnięcia naukowe i spuścizna thumb|Zestaw eksperymentalny do pierwszego sztucznego rozszczepienia jądra atomowego (odtworzony w Muzeum Niemieckim w Monachium)
W roku 1905 Hahn odkrył mezotor 1 i mezotor 2 oraz radiotor. Za odkrycie mezotoru 1 Hahn był nominowany do Nagrody Nobla (przez Adolfa von Baeyera).
W roku 1917 odkrył pierwiastek protaktyn (niezależnie od Fredericka Soddy’ego).
W 1921 roku wykrył zjawisko izomerii jądrowej. Za to odkrycie Hahn był powtórnie nominatem do Nagrody Nobla (m.in.