Historia Jako pierwszy terminem tym posłużył się Franz Rosenzweig, sama perspektywa postsekularna była również silnie obecna w Szkole frankfurckiej, w szczególności u Waltera Benjamina, którego Tezy o historii przez część komentatorów określane są jako tekst założycielski dla myśli postsekularnej. Te pierwsze próby postsekularne polegały na pokazaniu jak bardzo rzekomo świecka filozofia uwikłana jest w mit oraz teologię. Choć w XX wieku nie brakowało teoretyków o podobnych poglądach to sam termin powraca na filozoficzne salony dopiero wraz z tekstami napisanymi po atakach z 11 września przez byłego frankfurtczyka Jürgena Habermasa.
Na terenie socjologii pionierskie prace dotyczące krytyki powiązania rozwoju społeczeństw wraz z ich stopniowym zeświecczeniem przeprowadzali w latach 60. i 70. XX wieku Thomas Luckmann oraz Peter L. Berger. Pokazali między innymi, że gdy badania przeprowadzać nie w kontekście zinstytucjonalizowanej religii, tylko definiując religię nieco szerzej, okazuje się, że wcale nie mamy do czynienia z jej zanikaniem w społeczeństwach Zachodu.
Prądy Myśl postsekularną można podzielić, na wykluczające się podejścia czy strategię.