19 stycznia 1945 roku major Stabrawa wydał rozkaz demobilizacji podległych sobie żołnierzy. Sam, zagrożony aresztowaniem, ukrywał się w Krakowie (między innymi w klasztorze augustianów). Do lipca 1945 roku zajmował się likwidacją nowosądeckiego Inspektoratu. Został wówczas awansowany do stopnia podpułkownika oraz odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 30 sierpnia 1945 roku, wraz z grupą oficerów, przeszedł nielegalnie granicę i wkrótce przedostał się do Włoch. Wstąpił do 2 Korpusu, służąc w randze majora (nie uzyskał potwierdzenia ostatniego awansu) w 7 pułku artylerii konnej. W 1945 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Zdemobilizowany 31 stycznia 1949 roku, wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie na zaproszenie Huberta Brooksa, swego podwładnego w AK, do Kanady, gdzie założył przedsiębiorstwo. 10 listopada 1990 roku Prezydent RP na uchodźstwie mianował go na stopień podpułkownika. Zmarł 22 kwietnia następnego roku. Został pochowany na cmentarzu w Myślenicach.
W 2020 pośmiertnie odznaczony Krzyżem z Mieczami Orderu Krzyża Niepodległości.
6 marcu 2025 114 Limanowski Batalion Lekkiej Piechoty 11 Małopolskiej Brygady Obrony Terytorialnej otrzymał imię ppłk. Adama Stabrawy ps. „Borowy”.
Przypisy