Jednak dla bardzo małych obiektów zwiększenie lepkości jest bardzo istotne – dlatego pływanie mikroskopijnych zwierząt (np. zooplanktonu) w wodzie przypomina poruszanie się człowieka w smole. Podobnie jest z ruchem małych kropli chmurowych w powietrzu. Eksperyment ten jest przykładem wpływu liczby Reynoldsa na charakterystykę ruchu w cieczy.
Kłaczki w pępku Przez wiele lat spekulowano na temat ich pochodzenia, ale dopiero w 2001 r. Karl KruszelnickiWe Won!, abc.net.au. z Uniwersytetu w Sydney w Australii przeprowadził systematyczne badania, które doprowadziły do zrozumienia tego zjawiska: kłaczki w pępku składają się głównie z włókien z ubioru zmieszanych z komórkami skóry oraz włosami przeciwnie do początkowych hipotez, migrują one do góry (od bielizny), a nie do dołu (z koszul, bluzek czy podkoszulków); ten kierunek jest wynikiem tarcia włosków skóry o majtki kobiety mają mniej kłaczków w pępku, ponieważ ich włoski są delikatniejsze i krótsze;