Zmiana ciśnienia w fali uderzeniowej jest procesem niemal adiabatycznym, gdyż ciepło nie nadąża przepływać między masami powietrza, co skutkuje zmianą temperatury zależną od zmiany ciśnienia. W wilgotnym powietrzu, w rozrzedzonych obszarach fali uderzeniowej temperatura powietrza może spaść poniżej punktu rosy, w którym para wodna zawarta w powietrzu ulega kondensacji i tworzy widzialną chmurę złożoną z mikroskopijnych kropelek wody. Wahanie ciśnienia fali uderzeniowej maleje wraz z jej przemieszczaniem się. Ogranicza to odległość w jakiej może dojść do kondensacji pary wodnej.
Naukowcy obserwujący testy jądrowe przeprowadzane w ramach Operacji Crossroads w 1946 roku na Atolu Bikini nazwali tę przejściową chmurę chmurą Wilsona z uwagi na podobieństwo mechanizmu jej tworzenia się z wykorzystywanym procesem kondensacji w komorze Wilsona, urządzeniu służącym do detekcji cząstek i rejestrowania ich śladów. Działa ona dzięki szybkiemu obniżeniu ciśnienia gazu w zamkniętej objętości, zaś kondensacja następuje wzdłuż toru przelotu naładowanej cząstki.