Ta jednak bardzo chciała grać i mając 16 lat podjęła pracę pianistki w zespole występującym w lokalnej sali tanecznej. W Beppu roiło się od amerykańskich żołnierzy, czego skutkiem było duże zapotrzebowanie na rozrywkę, a więc i muzyków. Toshiko zamierzała studiować medycynę, ale zrezygnowała ze swoich planów. Jako pianistka bowiem doskonale wówczas zarabiała, ponadto znajomy Japończyk, kolekcjoner płyt, podarował jej krążek z nagraniami Teddy’ego Wilsona, które zapoczątkowały jej fascynację jazzem. To było w 1947. Do tego czasu byłam pianistką, grającą w sposób klasyczny – również w orkiestrze w Beppu, która była okropna. Dzięki jazzowi zmieniłam stosunek do muzyki, która – jako taka – przedtem niezbyt mnie obchodziła. Od tej pory Toshiko zaczęła – głównie na własną rękę – zgłębiać tajniki jazzu i grać nową dla siebie muzykę.