W kolejnym roku Loris wystartował w inauguracyjnej rundzie średniej kategorii o nowej pojemności 250 cm³. Na motocyklu MBA, podczas GP Argentyny, rywalizację ukończył na ósmej pozycji. W klasyfikacji generalnej zajął 30. lokatę.
W sezonie 1984 Reggiani wystartował w pięciu eliminacjach. Dosiadając maszynę Kawasaki, dwukrotnie dojechał w czołowej dziesiątce, zajmując podczas GP Austrii i San Marino odpowiednio szóste i dziesiąte miejsce. Uzyskane punkty pozwoliły mu zająć 22. pozycję w klasyfikacji generalnej.
W roku 1985 Włoch przesiadł się na motocykl Aprilii. Wystąpiwszy w ośmiu wyścigach, sześciokrotnie sięgał po punkty, będąc przy tym dwukrotnie na najniższym stopniu podium (w GP Jugosławii i San Marino). Zmagania zakończył na 6. miejscu.
Po obiecującym poprzednim sezonie, w kolejnym Loris zaliczył nieudany epizod na maszynie Yamahy. W sześciu startach tylko dwukrotnie dojechał do mety, kończąc rywalizację poza punktowaną piętnastką.
Na sezon 1987 Reggiani powrócił do jazdy na włoskim motocyklu. Włoch wystartował w trzynastu wyścigach, podczas których pięciokrotnie zameldował się na podium. Nie ukończył jednak aż sześciu rund. Pierwsze pole position uzyskał podczas GP Narodów, natomiast pierwsze zwycięstwo odniósł na torze w San Marino. Tak jak przed dwoma laty, został sklasyfikowany na 6.