Odtąd już na stałe związał się ze zdrowiem publicznym, medycyną społeczną i epidemiologią. W latach 30. był naczelnikiem wydziału w Ministerstwie Opieki Społecznej „za zasługi na polu pracy naukowej, sanitarnej i propagandowej”.. Wykładał higienę w samorządzie w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.
Od 1945 r. był profesorem na Uniwersytecie Łódzkim, a od 1947 r. jako profesor zwyczajny kierował Katedrą Higieny Akademii Medycznej w Warszawie, której to uczelni w latach 1955–1962 był rektorem. W latach 1953–1954 sprawował funkcję dyrektora w nowo utworzonym Instytucie Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w WarszawieDyrektorzy CMKP w latach 1953–2013. W tym czasie (1954) podkreślał za Michaiłem Kalininem, że kształcenie młodzieży winno być elementem tworzenia "nowego człowieka, człowieka społeczeństwa socjalistycznego"Eugeniusz Olszewski, O wychowaniu młodzieży, w: Życie Szkoły Wyższej, nr 10/1954, s. 145. Zajmował się badaniem stanu zdrowia mieszkańców wsi polskiej, szczególnie mazowieckiej. W 1955 r. otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia za długotrwałe i umiejętne krzewienie zasad higieny wśród najszerszego ogółu ludności. Sprawował wiele funkcji w organizacjach zagranicznych i krajowych. Po II wojnie światowej był współorganizatorem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Jako jeden z pierwszych otrzymał w 1957 r.