W 1985 został po raz pierwszy wybrany deputowanym do Zgromadzenia Narodowego z ramienia PAICV. Mandat odnawiał w wyborach parlamentarnych w 1991, 1996, 2001 oraz w 2006. W 1991, w czasie transformacji ustrojowej i wprowadzania w kraju systemu wielopartyjnego, uczestniczył w pracach nad nowelizacją konstytucji oraz ustawą o działalności partii politycznych. W 1993 został wybrany sekretarzem generalnym PAICV, którym pozostał do 1997. W 1996 był kandydatem partii do urzędu premiera.
13 lutego 2001 objął funkcję przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego. 27 lutego 2006 uzyskał reelekcję na tym stanowisku, które zajmował do 2011. Wchodził wówczas z urzędu w skład Rady Republiki, doradczego organu przy prezydencie. W 2004 został odznaczony Wielkim Krzyżem Zasługi (Krzyż Komandorski) Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.
W 2011 ubiegał się o nominację PAICV w wyborach prezydenckich. Jednakże kandydatem partii został wybrany Manuel Inocêncio Sousa. Po porażce odszedł z PAICV i zdecydował się na udział w wyborach jako kandydat niezależny.