odszedł z Komisji Planowania, w lipcu 1964 ze stanowiska w Komisji Ekonomicznej RWPG.
W czerwcu 1956 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, został zatrudniony w Instytucie Ekonomii Polskiej Akademii Nauk. Od października 1961 pracował w Szkole Głównej Planowania i Statystyki, od 1962 jako profesor zwyczajny w Katedrze Ekonomii Politycznej. Kierował Międzyuczelnianym Zakładem Problemów Gospodarki Krajów Słabo Rozwiniętych SGPiS i Uniwersytetu Warszawskiego (do likwidacji w 1968). Od 1960 do likwidacji w 1968 r. przewodniczył Komitetowi Badań nad Zagadnieniami Społecznymi Polski Ludowej PAN. W 1963 r. opublikował książkę Zarys teorii wzrostu gospodarki socjalistycznej.
W grudniu 1965 doznał zawału serca. W wyniku antysemickiej nagonki w 1968 r. złożył w październiku tego roku rezygnację z zajmowanych stanowisk i przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Zmarł na udar mózgu.