jak się później okazało, do 2010 roku była to jedyna porażka Jemieljanienki w MMA). Dzięki temu Kōsaka awansował do ćwierćfinału turnieju, w którym przegrał jednak przez jednogłośną decyzję z Randym Couture’em.

Po rozwiązaniu RINGS w 2002 roku walczył w organizacjach DEEP, NJPW oraz Pancrase. 7 listopada 2004 roku pokonał przez jednogłośną decyzję amerykańskiego ekszapaśnika Rona Watermana, zdobywając mistrzostwo Pancrase w wadze superciężkiej.

W kwietniu 2005 roku podpisał kontrakt z PRIDE FC − ówcześnie najbardziej prestiżową organizacją MMA na świecie. W debiucie zmierzył się w rewanżu z Jemieljanienką, który był mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej. Walka miała jednostronny przebieg i po pierwszej 10-minutowej rundzie, w trakcie której Kōsaka przyjął wiele celnych uderzeń, lekarz nakazał ją przerwać z powodu licznych obrażeń i rozcięcia na twarzy Japończyka.

W swojej drugiej walce w PRIDE znokautował utytułowanego brazylijskiego grapplera Mario Sperry’ego, po czym w maju 2006 roku wystartował w 15-osobowym turnieju PRIDE Openweight Grand Prix. W pierwszej rundzie zmierzył się z byłym mistrzem K-1, Markiem Huntem. Przegrał z nim w brutalnej walce przez techniczny nokaut.