Znajdowanie optymalnych strategii W ogólności optymalne strategie znajduje się na dwa sposoby: Analitycznie: Jeśli statystyczne występowanie wszystkich strategii w grze jest znane (np. 50% wet za wet i 50% Zawsze Współpracuj), optymalną strategię można wyliczyć na tej podstawie. Metodą Monte Carlo: Symulując wiele rozgrywek i usuwając strategie, które dają najgorsze wyniki, zastępując je tymi, które dają najlepsze. Aby uniezależnić końcowy wynik od początkowego rozkładu, można dodać losowe mutacje do powielanych strategii, uzyskując algorytm genetyczny do znajdowania strategii optymalnej. Eksperymenty pokazują, że ta metoda zwykle prowadzi do opracowania strategii wet za wet (Chess 1988), ale nie ma dowodu, że zawsze tak musi być.
Mimo że wet za wet jest uważana za najlepszą strategię, w zawodach urządzonych w dwudziestolecie zawodów Axelroda wygrała zupełnie inna strategia. Zaproponowała ją drużyna z Uniwersytetu w Southampton. Opierała się ona na współpracy pomiędzy programami przysłanymi przez tę drużynę, tak aby uzyskać maksymalny wynik jednego z tych programów. Uniwersytet przysłał 60 programów, które były napisane tak, aby rozpoznać się wzajemnie na podstawie pierwszych 5-10 posunięć. Po rozpoznaniu jeden program zawsze współpracował, a drugi zawsze zdradzał, tak aby dać maksymalny zysk zdradzającemu.