Do napędu stosowano czterocylindrowy silnik benzynowy o pojemności skokowej 1,6 dm3. Najpopularniejszy w vitarze pozostał jednak motor 1.6, który z czasem z ośmiozaworowej, gaźnikowej jednostki (gaźnik potrafił sprawiać problemy przez częste zabrudzanie się olejem, należy go czyścić co 10 tys. km, nie lubi, kiedy się przy nim majsterkuje) przekształcony został w nowoczesny, szesnastozaworowy silnik z wielopunktowym wtryskiem paliwa, pasek rozrządu należy wymieniać co 90 tys. Dysponuje on mocą 97 KM i pozwala rozpędzić auto do 150 km/h, zaś setkę osiągnąć po niespełna 15 sekundach od startu. Średnie zużycie paliwa waha się w granicach 8–8,5 l/100 km. W układzie napędowym, obok skrzyni biegów znajdował się reduktor i skrzynia rozdzielcza. Napęd kół tylnych jest stały, a przednich dołączalny. Vitara szybko zyskała uznanie na światowym rynku i wkrótce uruchomiono jej produkcję w Hiszpanii oraz w Kanadzie. W Japonii model ten występował pod nazwą Escudo, a w USA i Kanadzie jako Tracker lub Sidekick.
W 1991 roku wdrożono do produkcji wydłużoną wersję nadwoziową, mającą układ pięciodrzwiowy. Model Vitara S.W. napędzany był mocniejszą odmianą silnika o pojemności 1,6 dm3, wyposażoną w głowice o 16 zaworach. Ten mocniejszy silnik od 1993 roku dostępny był także w „krótkich” wersjach nadwoziowych.