W praktyce tak dokonany pomiar pokazuje różnice dróg optycznych, na którą składa się nie tylko różnica geometryczna długości dróg, ale która także zależy od własności optycznych ośrodka, przez który przebiegają promienie, co znajduje swoje zastosowanie np. podczas pomiaru naprężeń ośrodka, przez który przechodzą promienie, lub np. podczas oceny turbulentności gazu w tubusach teleskopów astronomicznych.
Doświadczenie Michelsona-Morleya
Interferometr dwuramienny został wykorzystany w 1887 roku Alberta Michelsona i Edwarda Morleya do wykazania, że prędkość światła w układzie źródła jest stała niezależnie od jego ruchu. Stało się to kluczowym eksperymentem prowadzącym do teorii eteru Lorentza, emisyjnych teorii światła i wreszcie do szczególnej teorii względności Einsteina.
Spektroskopia fourierowska
W spektroskopii fourierowskiej wykorzystuje się interferometr Michelsona do badania widma promieniowania. Widmo to otrzymuje się wykonując transformatę Fouriera natężenia światła mierzonego w zależności od różnicy długości ramion interferometru.
Zobacz też interferometria
Linki zewnętrzne Witold Zawadzki, Bliżej Nauki: Małe jest piękne, duże jeszcze piękniejsze – czyli o interferometrach optycznych, kanał FAIS UJ na YouTube, 23 marca 2021 [dostęp 2023-11-30].