W 1813 r. wyjechał podczas wojen napoleońskich do Kołobrzegu i zaciągnął się do służby wojskowej. Służył w oddziale strzelców specjalnych 2. Batalionu, 9. Kołobrzeskiego Pułku Piechoty, w stopniu podporucznika (niem.) Sekondeleutnant. Pełnił również funkcję pułkowego adiutanta. Brał udział w walkach pod Burk koło Budziszyna, Großbeeren, Dennewitz oraz Lipskiem. Podczas boju pod Wyneghem koło Amsterdamu został ranny (13 listopada 1813 r.) W wyniku odniesionego okaleczenia (postrzał w kolano) miał amputowaną nogę. Po odejściu z wojska w 1815 r. został pracownikiem poczty w Bernau koło Berlina. W sierpniu 1816 r. został zatrudniony przez Karla von Naglera w Generalnym Urzędzie Pocztowym.
1 października 1816 r. objął funkcję tajnego radcy pocztowego (niem.) Geheimer Postrat, a w 1840 r. starszego, tajnego radcy pocztowego (niem.) Geheimer Oberpostrat. Od 1846 r. był dyrektorem Generalnej Poczty, a w latach 1849-1862 Generalnym Dyrektorem Poczty w Berlinie (rekomendowany przez króla Fryderyka Wilhelma IV) W 1849 r. wprowadził w życie koncepcję stworzenia regionalnych oddziałów pocztowych w okręgach Królestwa Prus. 1 stycznia 1850 r. powołał 26 Wyższych Okręgowych Zwierzchnich Dyrekcji Poczty, natomiast w latach 1851-1852 przeprowadził gruntowną reformę systemu pocztowego w Berlinie, po której obowiązywało jednolite prawo pocztowe.