Choć pieniężnicy płacili nie musieli odrabiać pańszczyzny – zamiast tego płacili 128 zł czynszu na włókę ziemi rocznie, a także musieli oddawać panu połowę zebranego miodu – to pozostałe klasy dalej były zobowiązane do odrabiania pańszczyzny. Bojarzy nie tylko płacili czynsz (48 zł na włókę ziemi rocznie) i oddawali większą ilość dóbr w naturze, lecz także odrabiali ponad miesiąc pańszczyzny rocznie. Jeszcze gorsza była sytuacja chłopów ciągłych, którzy płacili panu głównie poprzez odrabianie pańszczyzny. W najgorszej sytuacji znajdowali się kątnicy – byli to chłopi nieposiadający własnej ziemi ani domu, którzy mieszkali u innych chłopów, a mimo to byli najmocniej obłożeni pańszczyzną i innymi zobowiązaniami. Klasy zlikwidowano w 1786 roku, wraz z rozdaniem ziem folwarku chłopom małorolnym, kątnikom i przybyszom, którzy nie posiadali ziemi.
Chłopi utworzyli samorząd gminny, nazywany sejmem. Działalność samorządu opierała się na specjalnie opracowanych przez Brzostowskiego przepisach prawnych i porządkowych, które zostały ogłoszone drukiem w 1771 roku pt. „Ustawy stosujące się do dobrego porządku i powinności osiadłych ludzi w dobrach Pawłowie, czyli Mereczu”.