Pierwsze istotne eksperymenty z komputerowym wytwarzaniem dźwięku muzycznego prowadzono od końca lat 50. XX wieku ( z Bell Labs), natomiast szersze znaczenie muzyka komputerowa zaczęła zyskiwać dopiero w latach 70. i 80. Do pionierów zastosowania komputerów w kompozycji należeli m.in. Lejaren Hiller i . Rozwój technologii studyjnej prowadził od ręcznego montażu taśmy, przez studia analogowe i cyfrowe, do studiów komputerowych, umożliwiających automatyzację realizacji utworu i stosowanie różnych metod syntezy. Z czasem określenie „muzyka komputerowa” zaczęło oznaczać tę część muzyki elektronicznej, w której komputer pełni zasadniczą funkcję w komponowaniu, syntezie lub przetwarzaniu dźwięku.
Współczesność thumb|Konsoleta studyjna używana w komputerowym środowisku produkcji dźwięku Współcześnie muzyka elektroniczna obejmuje nie jeden styl, lecz szerokie pole praktyk, w których dźwięk jest wytwarzany, przetwarzany, utrwalany, montowany lub odtwarzany za pomocą środków elektronicznych, komputerowych i elektroakustycznych. Obok nurtów wywodzących się z muzyki artystycznej i eksperymentalnej, takich jak , muzyka konkretna, , i , obejmuje ona także zastosowania technik elektronicznych w teatrze, filmie, telewizji, multimediach i muzyce popularnej.