Najpierw dotarł do Southampton, stamtąd przyjechał do Londynu, gdzie został uroczyście powitany przez przedstawicieli brytyjskiego Ministerstwa Wojny oraz grupę polityków rosyjskich będących na emigracji. Prasa londyńska (w szczególności pisma „The Times” i „Daily Herald”) odnotowała przybycie generała w pełnych szacunku dla niego artykułach. Denikin przebywał w Wielkiej Brytanii przez kilka miesięcy, mieszkał w Londynie, Pevensey i Eastbourne. W proteście przeciwko polityce rządu brytyjskiego w stosunku do Rosji bolszewickiej postanowił wyjechać do Belgii – osiadł z rodziną w Brukseli. Zrezygnował z działalności politycznej i zajął się pisaniem wspomnień oraz prac historycznych. W czerwcu 1922 przeniósł się na Węgry, mieszkał tam i pracował do 1925, początkowo w Sopronie, następnie kilka miesięcy w Budapeszcie, a potem osiadł w prowincjonalnym miasteczku nad Balatonem. Od 1925 do 1926 ponownie mieszkał w Brukseli. Wiosną 1926 osiadł ostatecznie w Paryżu, będącym ówcześnie centrum rosyjskiej emigracji. Jednocześnie często podróżował do Czechosłowacji i Jugosławii (ważnych ośrodków porewolucyjnej emigracji rosyjskiej), aby wygłaszać odczyty dotyczące historii Rosji. W 1931 ukończył pracę pt. „Stara Armia”, stanowiącą studium militarno-historyczne cesarskiej armii rosyjskiej przed i podczas I wojny światowej.