Anton Iwanowicz Denikin (ros. Антон Иванович Деникин; ur. 16 grudnia 1872 w Łowiczu, zm. 8 sierpnia 1947 w Ann Arbor) – rosyjski wojskowy, generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego, polityk i pisarz. Weteran wojny rosyjsko-japońskiej, I wojny światowej i wojny domowej w Rosji w czasie której początkowo dowodził Armią Ochotniczą a następnie Siłami Zbrojnymi Południa Rosji. Jeden z najważniejszych przywódców Białych podczas wojny domowej w Rosji. Przed swoją śmiercią Aleksandr Kołczak przekazał mu pełnomocnictwa najwyższej władzy w Rosji. W 1920 złożył dymisję na ręce Piotra Wrangla i udał się na emigrację.
Życiorys Jego ojciec, Iwan Jefimowicz Denikin (1807–1885), był chłopem pańszczyźnianym z guberni saratowskiej oddanym przez dziedzica w rekruty i w 1834 został wcielony do piechoty. Wziął udział w walkach na Węgrzech w 1849 oraz w wojnie krymskiej. W latach 1863–1864 służył w Warszawie, brał udział w tłumieniu powstania styczniowego. W 1869 przeszedł w stan spoczynku w stopniu majora i osiadł w Królestwie Polskim. W 1871 Iwan Jefimowicz ożenił się z polską szwaczką, Elżbietą Wrzesińską (1843–1916). Matka Antona Denikina urodziła się w polskiej katolickiej rodzinie zubożałych drobnych właścicieli ziemskich. Po ślubie kobieta nie przeszła na prawosławie, a w domu mówiła w języku polskim.