Rozporządzenia papieskie z lat 1318–1327 miały prawdopodobnie charakter prewencyjny i nie wiązały się ze wzrostem aktywności heretyków na ziemiach polskichKras, Inkwizycja papieska w walce z husytyzmem, s. 31; Ryś, s. 94.. Prześladowania śląskich waldensów przeprowadzone przez sądy biskupie w 1315 roku najprawdopodobniej były skuteczne i nie wymagały wsparcia papieskiej inkwizycjiPor. Patschovsky, s. 161-162.. Przemawia za tym także fakt, że dominikański prowincjał nie spieszył się z mianowaniem nowych inkwizytorów na miejsce Peregryna z Opola i Mikołaja Hospodyńca. Nowy inkwizytor krakowski został mianowany najwcześniej w 1328 rokuZdanek w: Kras (red.), s. 233-234., a wrocławski w 1330 rokuWrzesiński, s. 43; Szymański, Ruchy heretyckie na Śląsku w XIII i XIV wieku, s. 119.. W latach 30. XIV w. mianowani zostali także inkwizytorzy dla Wielkopolski, która nie była objęta jurysdykcją inkwizytorów mianowanych w 1318 rokuBucichowski, s. 166-167 nr 688; Czacki, s. 323., oraz dla państwa zakonu krzyżackiegoCodex Diplomaticus Prussicus. Vol. II, Królewiec 1842, s. 196-197;