Średnia czasowa strumienia objętości gazu jest mniejsza w punktach oscylującego ciśnienia i przez to płomienie w tych punktach są niższe.
Historia rury Rubensa John Le Conte odkrył w 1858 roku, że płomienie są czułe na dźwięk. W 1862 Rudolph Koenig pokazał, że wysokość płomienia może zależeć od transmisji dźwięku przez dostarczany gaz. August Kundt w 1866 roku zademonstrował akustyczną falę stojącą dzięki umieszczeniu proszku likopodium lub drobno mielonego korka w szklanej rurze. Podczas pobudzania powietrza wewnątrz rury do drgań, przy odpowiednim doborze długości czynnej rury, zamykanej drewnianym korkiem, powstaje fala stojąca. Materiał wewnątrz rury gromadzi się w węzłach, będąc wymiatanym z miejsc, gdzie tworzą się strzałki fali stojącej. W ten sposób powstaje utrwalony w rozmieszczeniu proszku obraz fali stojącej. Jeszcze w tym samym stuleciu Behn wykazał, że małe płomienie mogą zostać użyte jako czułe detektory ciśnienia. W 1904 roku Heinrich Rubens, korzystając z tych dwóch odkryć, wywiercił w 4-metrowej rurze 200 małych otworów, co 2 cm każdy, po czym puścił przez rurę palny gaz.