Życie mnisze Po powrocie do monasteru w 1919 Zacharija Mażuga złożył w 1920 śluby mnisze w riasofor, zaś w 1921 – śluby wieczyste z imieniem Zenobi. Rok później Pustelnia Glińska została na mocy decyzji władz radzieckich zamknięta, a następnie zdewastowana. Z błogosławieństwa przełożonego klasztoru mnich Zenobi udał się do czynnego jeszcze klasztoru przy katedrze w Drandzie w Abchazji. W 1924 został w nim wyświęcony na hierodiakona, zaś 18 stycznia 1925 przyjął z rąk biskupa suchumskiego Nikona święcenia kapłańskie. Od 1925 do 1930 służył w cerkwi św. Mikołaja w Suchumi.
Po zamknięciu cerkwi św. Mikołaja hieromnich Zenobi uciekł w góry KaukazuЗИНОВИЙ., gdzie za zgodą patriarchów Gruzji Kalistrata i Melchizedeka III osiedlali się mnisi ze zlikwidowanym klasztorów, prowadząc życie pustelnicze. Zdołał zgromadzić wokół siebie niewielką wspólnotę, jednak jeszcze w tym samym roku została ona wykryta przez władze i rozpędzona. Duchowny zamieszkał wówczas na wsi w Gruzji i zarabiał na życie jako krawiec. Następnie przeniósł się do Rostowa nad Donem i przez sześć lat służył w tamtejszej cerkwi Mądrości Bożej. W 1936 został aresztowany i po siedmiomiesięcznym śledztwie skazany na pięć lat łagru, odbył cztery lata kary przy budowie Kanału Białomorskiego oraz w zakładach chemicznych w Bierieznikach na Uralu.