Blisko współpracował z eserowcami, z ramienia których wybrano go członkiem Zgromadzenia Konstytucyjnego. Na pocz. stycznia 1918 r. zgodził się stanąć na czele oddziału finansowego syberyjskiego związku spółdzielczego "Центросибирь", w związku z czym wyjechał do Omska. Tam nawiązał kontakty z antybolszewickimi działaczami konspiracyjnymi.
W nocy z 25 na 26 stycznia 1918 r. na tajnym zebraniu rozwiązanej przez bolszewików Syberyjskiej Dumy Obłastnej w Tomsku został zaocznie wybrany na stanowiska ministra finansów Tymczasowego Rządu Syberyjskiego. Do czerwca nie wiedział o tej sytuacji. Kiedy rząd w tym czasie ewakuował się do Władywostoku, nie udał się do tego miasta, lecz pozostał w Omsku. Podczas władzy bolszewickiej działał w konspiracji. Współorganizował zbrojne powstanie przeciw bolszewikom w Nowonikołajewsku. Po zamachu stanu adm. Aleksandra W. Kołczaka wszedł w skład Rządu Rosyjskiego jako ponownie minister finansów. Zerwał współpracę z eserowcami, za to nawiązał kontakty z białymi generałami, jak gen. Aleksiej Griszyn-Ałmazow, czy gen. Aleksandr I. Angorski. W odpowiedzi eserowcy kilka razy bezskutecznie organizowali zamachy na niego. Poza tym był oskarżany o intrygi w rządzie i skrajne karierowiczostwo. Pod koniec 1918 r. został profesorem katedry spółdzielczej i polityki ekonomicznej politechniki w Omsku.