Na pocz. października 1926 r. powrócił na stanowisko dowódcy 5 Samodzielnego Batalionu Kolejowego. W 1930 r. ukończył instytut budowlany. Od poł. lutego 1932 r. pełnił funkcję szefa sztabu 5 Budowlanego Pułku Kolejowego. W poł. lutego 1934 r. został zastępcą do spraw technicznych 24 Budowlanego Pułku Kolejowego. W 1936 r. awansował do stopnia kapitana. W styczniu 1937 r. skierowano go do rezerwy Korpusu Specjalnego Armii Czerwonej. Wkrótce został szefem wydziału analitycznego oddziału planowania korpusu. Od poł. stycznia 1939 r. był starszym inżynierem oddziału planowania korpusu. W 1940 r. awansował na majora. Od końca lutego 1941 r. pełnił funkcję szefa wydziału zaopatrzenia wojskowo-technicznego oddziału zabezpieczenia technicznego sztabu 13 Samodzielnej Brygady Kolejowej. Następnie został szefem oddziału materialno-eksploatacyjnego sztabu brygady. Pod koniec września tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. W 1943 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Od listopada 1944 r. był szefem 2 wydziału oddziału operacyjnego sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Na pocz. 1945 r. awansował na podpułkownika. Na pocz. maja tego roku wraz z częścią oddziałów „własowskich” i sztabem poddał się Amerykanom. Był osadzony w kilku obozach jenieckich.