W okresie 1962–1967 pracował w Instytucie Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Do 1978 był zatrudniony w tworzącej się Kielecko-Radomskiej Wyższej Szkole Inżynierskiej – późniejszej Politechnice Świętokrzyskiej w Kielcach. Od 1978 do przejścia na emeryturę w 2012 kontynuował pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, przekształconej w 1996 w Politechnikę Radomską, a następnie (2012, 2023) w Uniwersytet Radomski im. Kazimierza Pułaskiego.
Działalność naukowa Zajmuje się fizyką ciała stałego i fizyką przejść fazowych. Tematyką jego badań były zagadnienia związane ze statycznymi i dynamicznymi własnościami magnetosprężystych cienkich warstw ferromagnetycznych oraz warstw hybrydowych.
Odbył staże i wizyty naukowe w Instytucie Badań Jądrowych im. G.I. Budkera w Nowosybirsku w Rosji (współpraca z A.Z. Patashinskim), Netherlands Interuniversity Reactor Institute w Delfcie w Holandii, International Centre for Theoretical Physics w Trieście we Włoszech, w departamencie fizyki teoretycznej University of Oxford w Anglii (G.A. Gehring) i w Instytucie Radiotechniki i Elektroniki Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie (Y. I. Bespyatykh i V.D. Kharitonov). Współpracował także z Instytutem Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu (W. Ziętek i J. Klamut) oraz Katedrą Fizyki Politechniki Świętokrzyskiej (M.