W drugiej ćwierci V wieku wraz z Nobadami najechali Górny Egipt. W 451 roku cesarz Marcjan rozpoczął kolejną kampanię w wyniku której całkowicie wyparł Blemiów z Górnego Egiptu. W 452 roku ich połączone z Nobadami siły zostały rozgromione przez wojska rzymskie. Rok później zawarto pokój na sto lat, który mimo iż był niekorzystny dla Nubijczyków, zapewniał im dostęp do szczególnie dla nich ważnego portalwiedzy.onet.pl.
W drugiej połowie V wieku walki między Nobadami i Blemiami wybuchły na nowo. Tym razem jednak, osłabieni walkami z Rzymianami, Blemiowie nie reprezentowali porównywalnego potencjału co ich przeciwnik. Król Nobadów Silko zwyciężył ich i odebrał im terytoria między pierwszą a trzecią kataraktą, skazując ich na powrót na rdzenne ziemie Pustynni Arabskiej. Część Blemiów uciekła jednak na teren Egiptu, gdzie uzyskali autonomię w ramach rzymskiej prowincji.
Ożywiona działalność misyjna monofizyckiego kościoła etiopskiego i otoczenia cesarzowej Teodory sprawiły, że Nobadowie w 543 roku oficjalnie przyjęli chrześcijaństwo, oczywiście w duchu monofizyckim. Wydaje się, że duża część Blemiów, pozostawała poganami, mimo zamknięcia przez cesarza Justyniana I sanktuarium Izydy na wyspie File w 535 lub 538 roku.