Biskup lublański W 1461 roku cesarz Fryderyk III w porozumieniu z papieżem Piusem II utworzył diecezję lublańską, a na jej pierwszego biskupa powołał Sigismunda von Lamberga. Do nowego biskupstwa przyłączono także klasztor benedyktynów w Gornji Gradzie. Włączenie tego klasztoru pod jurysdykcję biskupa von Lamberga spowodowało ostry opór mnichów, którego efektem był opóźniony ingres Sigismunda do nowej diecezji, który miał miejsce dopiero dwa lata później w 1463 roku. Konflikt został zażegnany po zapłaceniu benedyktynom 120 dukatów i zapewnieniu dotychczasowych przywilejów.
W związku z wyludnieniem klasztoru benedyktynów, małą liczbą nowych powołań w obliczu rosnącego zagrożenia tureckiego w 1473 roku został on przekształcony w diecezjalne kolegium za zgodą papieża Sykstusa IV, którego celem miała być także walka z postępującą sekularyzacją wśród duchownych.
Biskupowi udało się także bez większych trudności załatwić sprawę związaną z roszczącym sobie prawa do jurysdykcji nad biskupstwem patriarchatem akwilejskim.
Wiele miejsca poświęcił także obronie swojej diecezji przed Turkami, którzy w 1469 roku spalili lublańską katedrę, a trzy lata później Górny Zamek, zdecydowanie opowiadając się za obroną przed zagrożeniem ze strony muzułmanów i wspierając odbudowę zniszczonych świątyń.