100-160 kg.
Techniki polowania Mało prawdopodobnym jest, aby Megantereon po prostu zagryzał swoje ofiary, jako że jego długie, szablowe kły, z których znany jest przede wszystkim Smilodon, po prostu by się złamały podczas zagłębiania ich w ciele ofiary. Możliwe, że zwierzę to gryzło ofiarę, a następnie czekało, aż ta wykrwawi się na śmierć. Jednakże musiałyby wtedy chronić swą zdobycz przed innymi drapieżnikami, co utrudnia jednoznaczne określenie techniki zabijania stosowanej przez Megantereon. Obecnie przypuszcza się, że tak, jak inne machajrodony, gryzł swoją ofiarę, a następnie używał silnych mięśnie karku, aby rozszarpać gardło ofiary przerywając jak najwięcej naczyń krwionośnych i nerwów. W ten sposób minimalizowane było ryzyko złamania zębów, jako że atak był szybki i polegał na rozmiarze zadanych obrażeń, a nie na głębokości rany.
Gatunki Liczba gatunków jest niedokładna, tym bardziej, że istnienie niektórych oparte jest tylko na szczątkowych dowodach. Niektórzy naukowcy spierają się, że powinno się wyraźnie wyodrębnić trzy gatunki: pochodzącego z Ameryki Północnej, Azji (bez Indii) i plioceńskiej Europy M. cultridens, żyjącego w Afryce i Europie okresu wczesnego plejstocenu M. whitei i indyjskiego M. falconeri.