Po powrocie z podróży pogorszył się stan zdrowia Lorinsera, m.in. miewał bóle głowy, próchnicę zębów i mimo stosunkowo młodego wieku (34 lata) zaczęły mu już siwieć włosy. W związku z wyczerpaniem, udał się na kurację do Cieplic. W międzyczasie na Górnym Śląsku pojawiła się epidemia dżumy, nie miała ona jednak charakteru powszechnej klęski. W roku 1831 do rejencji opolskiej dotarła z kolei epidemia cholery. Dzięki działaniom Lorinsera chorobę udawało się skutecznie zwalczać. Dodatkowo, dzięki artykułowi Lorinsera, który ukazał się w rządowej gazecie z 4, 5 i 6 października 1831 roku, podważającemu słuszność stosowania kordonów sanitarnych złagodzone zostały uciążliwe środki zapobiegawcze podjęte przez władze rejencji. Epidemię opanowano do marca 1832 roku, lecz w czerwcu wybuchła ponownie i trwała do początku następnego roku. W 1833 roku Lorinser został odznaczony Orderem Czerwonego Orła IV stopnia. Zostało mu również powierzone zadanie sporządzenia ustawy o okresie kwarantanny. W 1835 roku został dyrektorem Instytutu dla Położnych w Opolu.