Drugie pokolenie François Didot miał dwóch synów. Pierwszy, François-Ambroise Didot (1730–1804) był pomysłodawcą m.in. nowej czcionki, pierwszej antykwy klasycystycznej zw. antykwą Didota (1775) oraz ulepszył system miary typograficznej wymyśloną przez Pierre'a Fourniera tzw. punkt typograficzny. System wymyślony przez niego jest stosowany do dziś. Po unowocześnieniu drukarni produkował wymyślony przez siebie papier zw. welinowym, który stanowił później dla gładkiego papieru Baskerville’a. Jako wydawca jest autorem dzieł francuskich i klasyków greckich oraz łacińskich. Francuski król Ludwik XVI w trosce o wykształcenie syna zlecił mu wydanie ksiąg dydaktycznych. m.in. pour l'education de Monseigneur le Dauphin. Wydawał również edycje Biblii.
Drukarnię po ojcu przejął jego brat Pierre-François Didot (1731–1795). Prócz księgarni po ojcu, prowadził nową papiernię w Essonnes i odlewnię czcionek. W 1777 roku otrzymał tytuł Imprimeur de Monsieur i kierował drukarnią królewską. Jest autorem nowej czcionki.