Po opuszczeniu Berezy w 1937 kontynuował działalność w KPP w Warszawie aż do rozwiązania partii.

We wrześniu 1939 był dowódcą jednej z kompanii Robotniczej Brygady Obrony Warszawy. Po zakończeniu działań wojennych znalazł się w Białymstoku, gdzie wstąpił do Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) (WKP(b)). Jesienią 1941 powrócił do Warszawy. Od stycznia 1942 włączył się do pracy nad rozbudową PPR i GL, Wkrótce wszedł w skład kierownictwa PPR i został członkiem Sztabu Głównego GL. Działalność organizował początkowo głównie na terenach Warszawa-Lewa i Prawa-Podmiejska (od jesieni 1942 był sekretarzem PPR Okręgu Warszawa-Lewa Podmiejska). Na przełomie lat 1943/1944 działał na terenach północnego Mazowsza, wchodzącego w skład Łódzkiego Obwodu PPR. W marcu 1944 jako pełnomocnik KC PPR objął stanowisko sekretarza PPR Obwodu Kielecko-Radomskiego. Był współorganizatorem 1 Brygady AL im. Ziemi Kieleckiej, a także konspiracyjnej Kieleckiej Wojewódzkiej Rady Narodowej (WRN), której pierwsze posiedzenia miało miejsce 23 lipca 1944 r. w Chańczy.