Po rewolucji lutowej 1917 przybył do Moskwy, znalazł się w grupie organizatorów moskiewskiej grupy SDKPiL i jednocześnie wstąpił do SDPRR(b). Był organizatorem, a następnie dowódcą milicji robotniczej w Moskwie. Podczas przewrotu październikowego 1917 w Moskwie dowodził utworzoną przez siebie grupą zwiadowców w Dzielnicy Miejskiej i na Suchariewskiej Priesni, sam też wraz z 18-letnim synem Ignacym uczestniczył w walkach o Kreml i przy zdobywaniu ulic Mała Łubianka, Milutyńska i Kriwolny. W grudniu 1917 został zastępcą członka Rady Międzypartyjnej w Moskwie, a jednocześnie był współpracownikiem Komitetu Polskiego. W 1918 brał udział w walkach z formacjami antybolszewickimi dowodzonymi przez Aleksandra Kołczaka na wschodnim froncie wojny domowej jako komisarz polityczny Pezneńskiego Pułku Strzelców Armii Czerwonej. Zginął w walce z Korpusem Czechosłowackim pod Syzraniem w guberni symbirskiej.
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 2, Warszawa 1987. Maria Mioduchowska: Gruszkowski Ignacy, [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom IX.