Zmiany są łatwe do uchwycenia podczas bronchoskopii; zdjęcia RTG, cinetracheogram i fluoroskopia są pod tym względem znacznie bardziej niemiarodajne. Podstawą diagnozy pozostaje obrazowanie CT, znacznie rzadziej MRI (obserwacja dynamiki zmian podczas pracy oddechowej). Prawe oskrzele główne musi być średnicy co najmniej 24mm, lewe – 23mm, a tchawica – 30mm (wartości te odpowiadają odchyleniu o 3 SD ponad normę).
Leczenie Bezobjawowi pacjenci z tracheobronchomegalią nie wymagają leczenia. Możliwości terapeutyczne są mocno ograniczone; podczas zaostrzeń podaje się antybiotyki oraz stosuje się drenaż ułożeniowy do odprowadzania zalegającej wydzieliny. W każdym przypadku wskazane jest zaprzestanie palenia tytoniu. Interwencja chirurgiczna zwykle jest bezcelowa z powodu rozlanego charakteru zmian. Przy bardzo zaawansowanym stopniu uszkodzeń rozważano stosowanie CPAP, wprowadzanie stentów oraz przeszczep całego płuca.
Z powodu dużego zróżnicowania poszczególnych przypadków oraz skąpej dokumentacji nie jest możliwe postawienie wiarygodnego rokowania.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia rozwoju Kategoria:Laryngologia Kategoria:Choroby dróg oddechowych Kategoria:Rzadkie choroby Kategoria:Zespoły chorobowe