W czasie I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej i walczył w 29. batalionie saperów na frontach wschodu i zachodu. Do Poznania powrócił w styczniu 1918 roku. Przystąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego, a po wybuchu powstania wielkopolskiego brał udział w przejmowaniu obiektów wojskowych i użyteczności publicznej, pełniąc obowiązki dowódcy kompanii Służby Straży i Bezpieczeństwa. W następnym roku walczył w powstaniu jako dowódca kompanii saperów, a od sierpnia brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w ramach związku operacyjnego Frontu Litewsko-Białoruskiego. Od jesieni 1920 roku pełnił stanowisko szefa zarządu fortyfikacyjnego Twierdzy Poznań. Został przeniesiony do rezerwy w 1921 roku w randze porucznika.
W cywilu piastował stanowisko dyrektora Poznańskiej Spółki Drzewnej, później Towarzystwa Melioracyjnego Obry. Latem 1939 roku wstąpił ochotniczo do wojska i został mianowany komendantem placu 3 pułku lotniczego w poznańskiej Ławicy. W czasie wycofywania jednostek w kierunku stacji zbiorczej lotnictwa w Horodence, 18 września w okolicy Trembowli dostał się do niewoli sowieckiej i trafił do obozu w Kozielsku.