Elektorzy stanęli przed trudnym zadaniem. Zmarły szach zostawił bowiem 12 synów. Wszyscy mieli natomiast własnych opiekunów (tur. lale), którzy to bez zwłoki przystąpili do działania. Każdy z nich wysunął naturalnie własnego kandydata jako jedynego spadkobiercę tronu. Pozycja kandydata zależała natomiast od siły popierającego go plemienia i kliki dworskiej. Kandydatem plemienia Ustadżulu był Hajdar, który zyskał poparcie tylko tego plemienia, a inne partie go zwalczały. to doprowadziło w stołecznym Kazwinie do krwawych bójek, podczas których zamordowano Hajdara. Ostatecznie zwyciężył Ismail Mirza popierany przez wszystkie plemiona, nie wliczając Ustadżulu, oraz dwór.
Panowanie Doświadczenie życiowe Nowy szach, Isma'il II, miał za sobą ciężkie doświadczenia. Ojciec kazał go trzymać w więzieniu przez 20 lat w mieście Ghahghaha. Nic zatem dziwnego, że fakt ten odcisnął piętno na jego charakterze. Trzymanie najbliższych krewnych i potencjalnych kandydatów do tronu w izolacji, w oddalonym zameczku zwanym klatką (tur. kafas), było normą na dworze władców tureckich. Po jakimś czasie nastał zwyczaj zabijania więźniów.