Odkrycie Stront został uznany za pierwiastek w 1790 roku przez A. Crawforda, a wyodrębniony został przez H. Davy’ego (1808) w Londynie. Jego nazwa pochodzi od szkockiej miejscowości , w pobliżu której znaleziono zawierające go minerały.
Zastosowanie Stront w czystej postaci jest stosowany jako dodatek do niektórych gatunków szkła – np. stosowanych do produkcji ekranów telewizyjnych. Ponieważ barwi płomień intensywnym karminowo-czerwonym kolorem, jego sole są dodawane do sztucznych ogni i rakiet sygnałowych.
Stront jest szczątkową składową szkliwa zębów, przyswajanym z wody pitnej w okresie dziecięcym i pozostającym w uzębieniu aż do śmierci. Budowa chemiczna szkliwa, w zależności od proporcji 87Sr do 86Sr, różni się jednak u ludzi i zwierząt w zależności od źródła spożywanej wody. Pozwala to mapować stront ze zwierzęcego uzębienia z regionami, w których zawartość strontu w wodzie jest różna. W konsekwencji pozwala to zauważyć migracje zwierząt – sytuacje, w których organizm w innym miejscu wykształcił uzębienie, a gdzie indziej prowadził życie. Ten fakt jest wykorzystywany jako metoda wykrywania wędrówek ludzi i zwierząt w archeologii.