sąd uzasadnił tak niski wyrok „szczególnymi zasługami skazanego”. 26 sierpnia 1946 skierował do dyrektorów Departamentów MBP Józefa Czaplickiego i Józefa Różańskiego pismo z prośbą o natychmiastowe zwolnienie, po czym wyszedł na wolność 13 września 1946, a postanowieniem WSR w Warszawie o amnestii z 26 marca 1947 darowano mu karę w całości.
Po wyjściu z więzienia zmienił nazwisko na Julian Kaniewski. Pracował kolejno w Polskim Radiu w Warszawie (do 1948), w Centralnym Zarządzie Przemysłu Mięsnego jako szef ochrony rynku m.st. Warszawy (do 1950), jako naczelnik wydziału ochrony w Głównym Urzędzie Pomiaru Kraju (do 1952), w Polskiej Akademii Nauk jako wartownik (do 1954) oraz w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowej w Lublinie jako komendant okręgowy Służby Ochrony Kolei, od 1960 na stanowisku starszego radcy.
W 1960 za korupcję został wydalony z PZPR, a w 1962 ponownie do niej przyjęty.
Odznaczenia Order Krzyża Grunwaldu III klasy.
Przypisy
Bibliografia Jerzy Ślaski, Polska Walcząca, t. III, Warszawa 1999. L. Żebrowski, Kaniewski Julian, [w:] Encyklopedia Białych Plam, t. 9, Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, Radom 2002, s. 113-115. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza.