Sabat według francuskich demonologów Francuscy demonolodzy żyjący w XVI i XVII wieku nie byli zgodni co do tego, w jakie dni tygodnia odbywały się sabaty. Nicholas Rémy uważał, że miały one miejsce w soboty, natomiast Pierre de Lancre twierdził, że czarownice spotykały się trzy razy w tygodniu – w poniedziałki, środy i piątki. Henri Boguet sugerował, że było to w czwartki, ale wymieniał również poniedziałki, piątki i niedzieleRossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 265..
Według Rémy’ego kobiety udawały się na sabat nocą – dwie godziny przed północą – a ich „zabawa” trwała do porannego piania koguta. Podawane podczas niej potrawy miały być niedobre: gorzkie i ostreRossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 265–268.. Na sabacie tańczono i poddawano się zbiorowej rozpuście. De Lancre twierdził, że spotykało się wówczas nawet sto tysięcy kobietBrian P. Levack, Czarownica, [w:] Człowiek baroku, Warszawa 2001, s. 295..
Jean Bodin uważał, że diabeł przyjmował podczas sabatu postać kozła, któremu czarownice oddawały cześć poprzez pocałunek w pośladki (tzw. pocałunek hańby, łac. osculum infame)Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s.